„To nie matura”. O wywiadzie, którego boicie się najbardziej

Spotkanie online, rozmawiamy o umowie, wszystko idzie gładko. I wtedy pada: „Szczerze? Trochę stresujemy się tym wywiadem”. Czasem dochodzi drugie zdanie: „I pewnie nie zapamiętamy, co powiedzieliśmy”.

Ten tekst jest dla Was. Wywiad z parą młodą to część filmu, który robię, i rozumiem, że brzmi poważnie. Słowo „wywiad” robi swoje. Kojarzy się z dziennikarzem, mikrofonem pod nosem i pytaniem, na które trzeba znać odpowiedź. Spokojnie. Tak to nie wygląda.

Jak wygląda wywiad z parą młodą

Zaraz po przygotowaniach siadamy w osobnym pokoju. Rozmawiam z każdym z Was osobno, sam na sam, bez publiczności. Rozmowa trwa od 8 do 10 minut na osobę. Rozmawiam z Wami tak samo, jak na spotkaniach online.

I ważna rzecz: to nie matura. Nie ma złych odpowiedzi. Nikt Was nie ocenia i nikt nie sprawdza, czy pamiętacie datę pierwszej randki.

Nie zaczynam od pytań o miłość. Zaczynam od rzeczy lekkich, na przykład od historii zaręczyn, bo o nich każdy opowiada chętnie. A pierwsza minuta? Wiem, że i tak zwykle nie trafi do filmu. To czas na rozgrzewkę. Jeśli zaczniecie od „yyy” i nerwowego śmiechu, nic się nie stanie.

Kiedy para mówi mi na spotkaniu, że się stresuje, pytam: „Słuchajcie, czy teraz, w tym momencie, podczas naszej rozmowy, stresujecie się?”. Zwykle słyszę, że nie. „No to tak samo będzie podczas wywiadu. To będzie rozmowa, dzięki której wyrazicie, co czujecie.”

Kiedy zasada pierwszej minuty nie była potrzebna

Początek tego sezonu. Pan młody kompletnie na luzie, elokwentny, mógłby prowadzić teleturniej. Panna młoda przeciwnie. Stoi i widać, że czeka już tylko na jego przyjazd, a każda minuta ciągnie się jak reklamy przed seansem w kinie.

Mówię do niej: „Chodź, zajmę Cię czymś. Porozmawiamy”. Zaczynamy gadać już w drodze do ustronnego miejsca. Jej mikroport już nagrywał, kamera jeszcze nie, a ona już mówiła rzeczy ważne.

Rozgrzewka? Tym razem nie była potrzebna. Miała w sobie mnóstwo rzeczy, o które nikt jej nie zapytał. To ja zapytałem. I dobrze.

Po wszystkim podziękowała mi, że mogła się wygadać. Choćby i głupoty gadała, mogła potem wziąć głęboki oddech i w spokoju zrobić first look.

Po co Wam ankieta przed ślubem

Miesiąc przed ślubem dostajecie ode mnie ankietę. Są w niej pytania o plan dnia i o Waszą historię, od tego, jak się poznaliście. Siadacie do niej w domu, przy komputerze, kiedy macie czas.

Dla Was to taki mały rachunek sumienia. Przypominacie sobie rzeczy, o których dawno nie myśleliście. Przecież łatwiej jest pisać przy komputerze niż mówić w dniu ślubu, kiedy kamera stoi obok, prawda?

Dla mnie ankieta to pomoc w układaniu pytań. Nie pytam drugi raz o to, o co pytałem w ankiecie. Biorę to, co napisaliście, i układam pytania tak, żeby w naturalny sposób dojść do sensu tych słów. Ankieta przygotowuje więc i Was, i mnie. Niczego nie musicie wkuwać na pamięć.

„A jak nie zapamiętam, co powiedziałem?”

Nie musicie. Od tego jest film. Wszystko, co powiecie, usłyszycie na premierze, i to w spokoju, na kanapie, a nie w biegu między przygotowaniami a kościołem.

I jeszcze jedno, bo to też Was czasem martwi. Żaden fragment Waszego wywiadu nie trafi do internetu bez Waszej wyraźnej zgody. To, co powiecie w tamtym pokoju, jest przede wszystkim dla Was.

Zresztą pary, z którymi pracuję, o wiele bardziej ciekawi co innego: co powiedzieli o nich goście. Rozmowy z Waszymi bliskimi nagrywam w ciągu dnia i to one budują film. O tym, jak je prowadzę, piszę w tekście o tym, dlaczego wywiady z gośćmi są sercem filmu. Kto co o Was powiedział, dowiecie się dopiero na premierze. Nie zdradzę wcześniej, nawet jeśli będziecie bardzo prosić.

Jak rollercoaster, a nie egzamin

Mam na to porównanie, może trochę na wyrost. Boicie się rollercoastera. Stoicie w kolejce, żołądek podchodzi do gardła. A po przejażdżce wysiadacie z wystrzałem endorfin.

Po wywiadach słyszę od par różne rzeczy. Jeden pan młody powiedział mi, że mam bardzo celne pytania. Inny przyznał, że nawet nie zdawał sobie sprawy, że ma tyle do powiedzenia. A jedna panna młoda powiedziała, że to było jak rozmowa u psychologa. Uświadomiła sobie, że kocha go bardziej, niż jest w stanie wyrazić.

Później, na weselu, kiedy wszystko już trochę opadnie, podpytuję Was jeszcze razem, przy okazji: „Jak wrażenia?”. Nigdy na siłę i nigdy w środku tortu. Mam w tym trochę doświadczenia i wyczuwam, kiedy można zapytać, a kiedy lepiej odpuścić.

Nie taki diabeł straszny, jak go malują. Naprawdę.

Dlaczego w ogóle o to pytam

Bo słowa są sercem filmu. Mój dokumentalny film ślubny opiera się na tym, co mówią Wasi bliscy i co mówicie Wy. Obraz pokazuje, jak wyglądał Wasz dzień. Wywiad pokazuje, co dla Was znaczył. Jak to brzmi w praktyce, posłuchajcie w trailerze Magdy i Bolka.

Wasi bliscy mówią przed kamerą rzeczy, których nigdy nie powiedzieli Wam wprost. Z Wami bywa podobnie. Czasem dopiero w osobnym pokoju, bez gości dookoła, pada zdanie, którego druga osoba jeszcze nie słyszała. Usłyszy je na premierze.

Biorę 18 ślubów rocznie, na każdym jestem osobiście i każdą rozmowę prowadzę sam. Po drugiej stronie kamery siedzi więc ten sam człowiek, z którym rozmawialiście na spotkaniach online. Żadnego obcego, który pierwszy raz widzi Was na oczy. Więcej o tym, jak pracuję i dlaczego tak, przeczytacie na stronie o mojej filozofii.

Jeśli właśnie dostaliście ankietę

To dobry moment, żeby ją otworzyć. Piszcie po swojemu, tak jak mówicie na co dzień. Sam wywiad z parą młodą zrobimy razem w dniu ślubu, w osobnym pokoju, w rozmowie, która minie szybciej, niż się spodziewacie.

A jeśli trafiliście tu wcześniej i dopiero szukacie filmowca, napiszcie do mnie. Opowiedzcie mi swoją historię. Wywiad przyjdzie później i, obiecuję, będzie przyjemniejszy, niż myślicie.